Ο μικρός Michael Jackson

Αν με ρωτήσετε γιατί καταγράφω ιστορίες από αίθουσες ενηλίκων και ανηλίκων, θα σας πω με βεβαιότητα, ότι δεν είναι επειδή με βασανίζει απειλητικά και επίμονα το ερώτημα «Πότε θα γίνω μάνα;».

(Ναι, ναι, το βλέπω το ειρωνικό σου χαμόγελο, αυτό έχεις σκεφτεί καιρό τώρα!)

Θα σας απαντήσω όμως με περισσή ειλικρίνεια, λατρεύω ν’ ανοίγω αυτό το παράθυρο προς τον έξω κόσμο, που έχω την τύχη να μου προσφέρει η δουλειά μου και να βουτάω βαθιά στο φως μέχρι να μεθύσω.

Κι αν τις περισσότερες φορές, η ελπίδα μου κρέμεται μετέωρη σε μια λεπτή μαύρη κλωστή, έτοιμη να σπάσει, παλλόμενη σε θύελλες που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «κράτος» κι απειλείται σαν εύθραυστο υλικό, νιώθω μέσα μου ασίγαστη την φλόγα να προσπαθήσω. Κι ευτυχώς δεν είμαι η μόνη.

Είναι μεσημέρι, είμαι στο γραφείο κι έχω χωθεί σε ένα απίστευτο χαρτομάνι, σαν αυτό που ντύνουμε με το περιτύλιγμα της σπουδαίας δουλειάς.

Σε μια αίθουσα απέναντι μου ακριβώς, η Κατερίνα δίνει ρεσιτάλ αντοχής. Επειδή στο μακρινό παρελθόν, έκανα μάθημα και σε πολύ μικρά παιδιά, θεωρώ τον σεβασμό και την πειθαρχία απαραίτητα συστατικά για το σμίλευμα της παιδικής ψυχής. Αλλά παράλληλα, υποχρεωτική την κατανόηση της διαφοράς του «κάντε ησυχία» και της καταπίεσης του αυθορμητισμού, από τον εκπαιδευτικό.

Η αλήθεια είναι –δεν θέλω να το παινευτώ- ότι σπάνια εκνευρίζομαι σε σημείο να βλέπω τον κόσμο κόκκινο γύρω μου και να θέλω να καταπιώ το ράφι με τα χαπάκια ψυχραιμίας. Στη δουλειά πάντα. Οπότε δεν βλέπω και τον λόγο να φτάνουν οι άλλοι σε αυτό το στάδιο παραφροσύνης.

Αλλά επειδή δεν είμαστε όλοι ίδιοι –εντάξει συμφωνούμε όλοι με αυτό- πρέπει να προσπαθούμε να βλέπουμε από την ίδια οπτική γωνία του άλλου, χωρίς να κρίνουμε βιαστικά και αβάσιμα, όταν συμβαίνει κάτι αδικαιολόγητο για τις δικές μας προσλαμβάνουσες. Αυτό άλλωστε σημαίνει και επικοινωνούμε.

Από την ώρα λοιπόν, που έχουν μπει στην αίθουσα, περίπου είκοσι λεπτά, γίνεται το σύστριγκλο. Σιχαίνομαι την παρεμβατικότητα με κάθε τρόπο, οπότε και προσπάθησα με κόπο είναι η αλήθεια, να συγκεντρωθώ σε αυτό που έκανα, αφήνοντας τις παιδικές τσιρίδες να διασχίζουν το άπειρο, σαν να μην υπήρχαν.

Επιλεκτική ακοή, ορίζεται επιστημονικά. Τα αρσενικά της παρέας κατανοούν απόλυτα τι εννοώ. Μπλα… μπλα… μπλα… μπλα… εσώρουχα… μπλα… μπλα… μπλα… μπλα… κρεβάτι μας! Αυτό!

Η πόρτα ανοίγει, η Κατερίνα είναι αναψοκοκκινισμένη και φωνάζει στον Γιώργο «Βγες έξω τώρα», δείγμα ότι ο έλεγχος έχει χαθεί. Αποφασίζω να επέμβω δραστικά, βλέποντας να με καλεί ικετευτικά με το βλέμμα της για βοήθεια.

Σηκώνομαι και μπαίνω στην αίθουσα, φορώντας το αυστηρό μου ύφος επιβολής και δεν ντρέπομαι να το πω, αδικώντας σιωπηρά την Κατερίνα, ότι αι-σιχτίρ, είναι ανίκανη να βάλει μια φωνή και να βγάλουν τον σκασμό επιτέλους!

Τόση σιγουριά είχα ότι θα τα κατάφερνα. Σαν να ψάρευα σε ενυδρείο.
Διαολάκια σε κατάσταση υστερίας, να φωνάζουν με τρόπο που τα ντεσιμπέλ τους δεν τα αντέχεις, να γελούν και να κανιβαλίζουν με κάθε τρόπο και χωρίς σταματημό.

- Τι έκανες Γιώργο; Τον ρωτάω.
- Τίποτα κυρία.

Στο μεταξύ κατεβαίνει από το τραπέζι της αίθουσας, αφήνοντας με να κοιτάζω τη σκόνη από τα παπούτσια του στην επιφάνεια του ξύλου.

- Κι ένα τίποτα εξόργισε έτσι την κυρία σου;

Επικρατεί ξαφνικά απόλυτη ησυχία. Όταν πλησιάζει η ώρα της κρίσης, γίνεται αντιληπτό σε χρόνο dt, όσο ετών και να είσαι!

- Ήθελα να δείξω στα παιδιά κάτι νέες φιγούρες του Μάικλ Τζάκσον.

Κι εγώ θα το έβρισκα πιο ενδιαφέρον εδώ που τα λέμε μεταξύ μας.

- Τις έδειξες; Τον ρωτάω
- Όχι όλες (Γέλια)
- Δεν μπορούσες να περιμένεις ως το διάλειμμα; Έχεις σπαταλήσει ½ ώρα μάθημα των συμμαθητών σου. Και τι έκανες πάνω στο τραπέζι; Πίστα είναι;

Μιλούσα και παρόλο που δεν φώναζα, μου θύμιζα υστερική δασκάλα με τεράστια μυωπικά γυαλιά, τα χέρια στη μέση και την βέργα στο χέρι. Έκανε μια παύση, με κοιτούσε ίσια στα μάτια και τον φαντάστηκα να μου σερβίρει από μέσα του ένα ωραιότατο «χέστηκα, άντε και γ@#@# μαλακισμένη».

Ένα κλικ στο νου μου άλλαξε την σαφώς λανθασμένη στάση μου, που τόσο είχα κάποτε μελετήσει στην Διδακτική.

- ΟΚ. Ανέβα πάλι στο τραπέζι. Του λέω.
- Συγγνώμη κυρία, δεν θα ξανανέβω.
- Έλα, έλα, ανέβα, θέλω να τις δω κι εγώ τις φιγούρες.

Με κοίταζε ξαφνιασμένος, σαστισμένος, αμήχανος. Είχε γίνει κατακόκκινος.

- Θα σας τις δείξω στο διάλειμμα, μου λέει θεωρώντας ότι τον ειρωνεύομαι.

Πατάω πάνω σε μια άδεια καρέκλα κι ανεβαίνω στο τραπέζι.

Τα στοματάκια ανοιγόκλειναν χωρίς να αρθρώνουν λέξη. Η Κατερίνα δε, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη της, ακουμπισμένη στον τοίχο, με κοιτούσε αποχαυνωμένη. Το ίδιο κι ένας συνάδελφος που μόλις είχε μπει και στεκόταν στην πόρτα, βλέποντας το γελοίο μάλλον θέαμα.

Δίνω το χέρι μου στον Γιωργάκη και σχεδόν άρχισα να τον τραβάω. Οι υπόλοιποι μάζευαν μπροστά τους τα βιβλία τους για να κάνουν χώρο.

-Άντε λοιπόν, για να δω, μπορώ να κάνω κι εγώ καμία φιγούρα ή γέρασα;

Ο μικρός άρχισε να χορεύει αφήνοντας με, με το στόμα ανοιχτό. Πραγματικό ταλέντο. Τα παιδιά χειροκροτούσαν κι εγώ έκανα ότι τον ακολουθώ, προσπαθώντας δήθεν ν’ αντιγράψω τα βήματα του και τις κινήσεις των χεριών του.

Έβλεπα τον εαυτό μου σαν γριά να χορεύει rave και γελούσα αυθόρμητα, αλλά συνέχιζα να προσποιούμαι ότι χορεύω και το χειρότερο το χαιρόμουν αφάνταστα, βλέποντας τα παιδικά προσωπάκια να λάμπουν σαν αστραφτερούς ήλιους.

Το δωμάτιο σειόνταν από τα γέλια. Χαλασμός. Οι συνάδελφοι στην πόρτα γελούσαν επίσης κι εγώ δίπλωνα την σοβαρότητα μου και την καταχώνιαζα στο μπαούλο του δήθεν, απολαμβάνοντας το πόσο δύσκολο είναι να λειτουργείς σαν παιδί.

Τελικά, μετά την επίδειξη, σταμάτησε λαχανιασμένος, μου έδωσε κι εμένα το χέρι να κατέβω, του έδωσα ένα φιλί και τους ζήτησα να κάνουν μάθημα γιατί είχαν μείνει μόνο είκοσι λεπτά.

Από το γραφείο μου τώρα, άκουγα μόνο την φωνή της Κατερίνας, ήρεμη και καθαρή να παραδίδει μάθημα. Απόλυτη ησυχία.

Όταν τελείωσαν, άκουσα τον Γιώργο να ζητάει χαρτί κουζίνας και azax να καθαρίσει το τραπέζι «γιατί το κάναμε χάλια».

Έμεινα να συλλογίζομαι ότι η γκρίνια και η φασαρία των παιδιών, χρειάζονται μια πεντάλεπτη εκτόνωση, που αρνούμαστε πολλές φορές να αντιληφθούμε και προσπαθούμε να τα συνετίσουμε με τον σοφό (σκατά σοφό) τρόπο των μεγάλων.

Τις σκέψεις μου διέκοψε το κεφάλι του Γιώργου, που πρόβαλε από την μισάνοιχτη πόρτα του γραφείου, λέγοντάς μου χαμογελώντας «Κυρία, το ‘χετε, αλλά την άλλη φορά βάλτε αθλητικά γιατί το τραπέζι το κάναμε…» και κούνησε το κεφάλι του.

Τα παιδιά μαθαίνουν έτσι κι αλλιώς. Το ότι μας έχουν ανάγκη είναι μάλλον προσωπική μας αυταπάτη για να νιώθουμε σημαντικοί. Μου έλεγε η συνάδελφος ότι το σημερινό μας δικό μας μάθημα, ήταν πώς αν τελικά ξεχάσουμε ότι είμαστε δάσκαλοι και γίνουμε πάλι άνθρωποι, θα ανακαλύψουμε ξανά τον κόσμο που η καθημερινότητα μας κρύβει, σαν ήλιο πίσω από τα σύννεφα.

Αναρωτήθηκα πότε έδειχνα πιο γελοία. Πάνω στο τραπέζι με τις γόβες να κάνω φιγούρες του Μάικλ ή όταν κάνω την σοβαρή επιπλήττοντας με τους γνωστούς τρόπους, που τόσο όλοι μας μισήσαμε στους δικούς μας κακούς δασκάλους;