Μια βοήθεια καλή μου κυρία, να πάρω μια Mercedes Cabrio

Είναι μεσημέρι και η δουλειά βρίσκεται στα κόκκινα. Η πόρτα της εισόδου είναι ανοιχτή. Κόσμος μπαινοβγαίνει, τηλέφωνα χτυπάνε, κίτρινα post-it γεμίζουν δαιμονισμένα γραφεία και οθόνες, σε ταχύτητα φωτός.

Ένας κύριος κοιτάζει αριστερά-δεξιά στον μακρύ διάδρομο. Είναι γύρω στα εξήντα, αρκετά περιποιημένος κι έχει μια τσάντα που κρέμεται στον ώμο του.

Εστιάζω στο ανήσυχο και διερευνητικό βλέμμα του. Τον ρωτάω ευγενικά αν ζητάει κάποιον. Μου λέει «θέλω τον υπεύθυνο» και του δηλώνω ως τέτοιο την αφεντιά μου. Εξακολουθεί, σχεδόν αγνοώντας με, να προχωράει προς το τέλος του διαδρόμου, προκαλώντας μου εκνευρισμό, σαν κάτι να θέλει να μου πει συνωμοτικά.

«Τι θέλετε;» τον ρωτάω πάλι. Βγάζει από την τσάντα του ένα ημερολόγιο, μου το κολλάει σχεδόν στην μούρη και μου λέει «Δώσε ότι θες».

Α, καλώς τον μου! Έπρεπε να χωθείς σαν την κατσαρίδα στην γωνία για να μου το πλασάρεις; Είναι ένα χοντρό χαρτόνι καφέ (έχει νόημα η περιγραφή) με ένα κολλημένο ημερολόγιο από εκείνα με τα στιχάκια. Επίσης, να μη σας θυμίσω τι μήνα έχουμε, ναι;

«Δεν χρειάζομαι, ευχαριστώ» του λέω ευγενικά κι επιστρέφω προς το γραφείο μου, υποθέτοντας ότι θα φύγει. Έλα όμως που στερούμαι φαντασίας, όπως απεδείχθη! «Δώσε ότι θες και πάρ' το» συνεχίζει. «Δεν θα πάρω σας είπα», του λέω συνεχίζοντας την δουλειά μου.

«Είμαστε από τον σύλλογο...μπα μπλα μπλα», ούτε καν τον ακούω. «Δώσε κάτι και πάρ' το» επιμένει. Ο κόσμος τον κοιτάει περίεργα και αρχίζουν να ψιθυρίζουν ενοχλημένοι. «Σας παρακαλώ, απαγορεύεται η πώληση σε εκπαιδευτικό χώρο», κρατώ την ψυχραιμία μου στα όρια της ευπρέπειας, ως ύστατη ελπίδα μου ότι θα φύγει.

Αμ δε! Ο τύπος κατσικώνεται με αυθάδεια στην καρέκλα, μου το χώνει μέσα στη μούρη και μου λέει για πολλοστή φορά «'Ελα, δώσε ότι θέλεις». Εκνευρίζομαι. Σηκώνομαι από την καρέκλα. Χειρονομώ. «Σας είπα κύριε, δεν έχω χρήματα» υψώνω τον τόνο της φωνής μου και τον οδηγώ προς την έξοδο.

«Έλα μωρέ, δώσε ότι θες και πάρ' το». «Δεν έχω χρήματα» του ξαναλέω, εξαντλώντας κάθε ίχνος υπομονής που διαθέτω. Τον βλέπω και πλησιάζει μια κλειστή πόρτα, έτοιμος να χτυπήσει. «Τι κάνετε; Είναι αίθουσα διδασκαλίας» του λέω φωνάζοντας πια. «Ε, δώσε μωρέ κάτι, δεν έχω να φάω» συνεχίζει απτόητος.

Από την μια, είμαι τόσο νευριασμένη, που με το έτσι θέλω επιβάλει να βάλω το χέρι στην τσέπη κι από την άλλη, τα βλέμματα του κόσμου και η φωνή της ευαισθησίας που μου μουρμουράει τόση ώρα μέσα μου «για να επιμένει τόσο, πρέπει να έχει περισσότερο από σένα ανάγκη το ευρώ», κατευθύνουν τα δάχτυλά μου στην τσάντα μου. Βλακεία μου θα μου πεις και δίκιο θα χεις. Το ξέρω, αμ δεν το ξέρω, νομίζεις; Τα μάτια του αλλάζουν όψη.

«Πόσο κάνει, να τελειώνουμε;» του λέω για να τον ξεφορτωθώ.
«Δώσε ότι θέλεις».

Αφήνω μπροστά του δυο ευρώ, τα μόνα ψιλά που έχω εκείνη την στιγμή στο πορτοφόλι μου. Κι ενώ αναμένω να τα πάρει και να ξεκουμπιστεί, με κεραυνοβολεί. Κοιτάζει λαίμαργα τα ψιλά, μετράει προφανώς με τα μάτια, ξινίζει την μούρη του και μου λέει:

«Πέντε ευρώ έχει κυρία»!!!

Είμαι ευγενικός άνθρωπος και πιστέψτε με ως χαρακτήρας, αλλά και ως εκπαιδευτικός, έχω απεριόριστη υπομονή και κατανόηση. Αν όμως μπορούσα να τον σουτάρω από τον πρώτο όροφο την δεδομένη στιγμή, θα το έκανα με υπερβολική ευχαρίστηση.

Επίσης, αισθάνθηκα τόσο κορόιδο που ένα τέταρτο και βάλε, δεν τον πέταξα έξω επιτακτικά κι άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί και να υποκύψει στον εκβιασμό (γιατί ουσιαστικά εκβιασμός ήταν), που αν δεν είχε κόσμο να διακωμωδήσει την τελευταία του ατάκα, πραγματικά αισθανόμουν ότι θα τον χαστούκιζα.

Και στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση, αναφέρθηκα στο ίδιο θέμα, όμως τώρα υπό μορφή εντελώς διαφορετικών συνθηκών. Ξέροντας καλά πως με τα παιδιά, άλλα αφεντικά καρπώνονται το μποναμά, υπάρχει το συναισθηματικό στοιχείο, στο οποίο ακριβώς στηρίζονται και εκείνοι που τα προωθούν. Στους ενήλικες όμως και κυρίως τέτοιου είδους, δεν είχα δικαιολογία. Δεν έπρεπε να ντραπώ τον κόσμο μην με κακοχαρακτηρίσει, επειδή βρισκόμουν σε επαγγελματικό χώρο. Αλλά τελικά το έκανα. Ξανά. Για να νιώσω πάλι κορόιδο.

«Δώσε μου ότι θέλεις» αλλά... «Πέντε ευρώ κάνει»

Βοήθα με φτωχέ, να μη σου μοιάσω, ένα πράγμα!

Θυμάσαι τον Ψάλτη σε μια επιθεώρηση, μου λέει ο φίλος μου ο SoG που έκανε τον ζητιάνο;

«Μια βοήθεια καλή μου κυρία... μια βοήθεια θέλω,
ότι έχετε ευχαρίστηση... ότι έχετε ευχαρίστηση...
μόνο ευρώ.

Μια βοήθεια καλή μου κυρία... μια βοήθεια,
να πάρω μια mercedes cabrio.

Πτωχή κι εσείς ε;
Ω... γαμώ την πουτάνα μου!»

Γιατί ακόμα και η επαιτεία, πέρα από τέχνη χρειάζεται κι αξιοπρέπεια. Αλλά αυτή πια, από που να την πρωτοζητιανέψουμε...