Κάτω από την Ακρόπολη

Η νύχτα γλυκιά. Μυρίζει παντού καλοκαίρι. Κυρίως στις ψυχές. Η βόλτα απόψε μας οδηγεί στην καρδιά της πόλης. Εκεί που κάθε ξημέρωμα ακούς τον λυγμό της και δεν θέλεις να την περπατάς, να την ζεις, να την αναπνέεις, ενώ κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σαν πεταλούδα από το κουκούλι της.

Η Ακρόπολη γεμίζει το νου μου μια γλύκα ανείπωτη. Μια τρυφερότητα για τα κρυμμένα μυστικά τούτου του θαύματος. Εφαλτήριο για να κουρνιάσει η ψυχή στ’ άστρα και να ταξιδέψει στα σπουδαία, μέσα στην αγκαλιά του φεγγαριού, που δεν διακρίνεις αν εκείνο χρωματίζει τα φωτισμένα σοκάκια ή η δική τους λάμψη το ομορφαίνει τόσο.

Δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να ακούσω ανθρώπους να περπατούν και να συζητούν αργά, πιασμένοι χέρι-χέρι στους δρόμους. Ένα λευκό μπλουζάκι κρεμασμένο ψηλά σε μια κρεμάστρα, αγναντεύει τα βραδινά σεργιάνια των ζευγαριών. Ένα κομπολόι κεχριμπαρένιο φλερτάρει χάντρες από κοριτσίστικα βραχιόλια. Μια αγιογραφία κεντρίζει την προσοχή μου και με ταξιδεύει σε έναν κόσμο γαλήνιο και ειρηνικό.

Ένα παλιό καρότσι από εκείνα που κουβαλούσαν βαριά αντικείμενα, ζωντανεύει αναμνήσεις, βαμμένες σε χρώματα τριανταφυλλιάς. Ένα μπαλκόνι ξεχασμένο από τον πολιτισμό, κερνά κρεμαστές πρασινάδες και κλέβει τις ματιές των περαστικών.

Ο κύριος με το καλοσιδερωμένο λευκό πουκάμισο, χαμογελά στην υποδοχή μιας ταβερνούλας, που γέμισε με ξενικές φωνές τους τοίχους της, ως αντίθεση στα κάδρα με τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Τα πολύχρωμα μπουκάλια ενός μπαρ, παραταγμένα χαρίζουν χαρούμενες σκέψεις εντός μου.

Πολύχρωμα αταίριαστα φορέματα χαϊδεύουν κορμιά με φακίδες, ασυνήθιστα ως φαίνεται στην έκθεση του ήλιου. Πέδιλα με κάλτσες περπατούν μπροστά μου και με κάνουν να χαμογελάω, για το αλλοπρόσαλλο, κατά τις συνήθειές μου, δεδομένο.

Γεύομαι.

Και μαγεύομαι.

Από το τραπεζάκι μας έχουν περάσει δεκάδες «πάρτε λουλούδια σαν κι εσάς καλέ κυρία», κάθε ηλικίας κι εθνικότητας, παραστάτες μιας άλλης ζωής, που εύκολα προσπερνάμε και πιο εύκολα ακόμα αποστρεφόμαστε.

Συζητάω έντονα για ένα επαγγελματικό θέμα, όταν με την άκρη του ματιού μου βλέπω για πολλοστή φορά να πλησιάζει ένα τσιγγανάκι. Κρατάει μικρό ψάθινο καλαθάκι κι έχει μισοπλεγμένα μακριά μαλλιά, ενώ κρατά στο χέρι γαρδένια προσδοκίας. Είναι αρκετά μέτρα μακριά, αλλά το βλέμμα της έχει εστιάσει στην παρέα μας.

Είμαι μάλλον εκνευρισμένη από την συχνότητα των απρόσκλητων επισκεπτών και τα νεύματα των κεφαλιών ως απάντηση στο «δεν θέλω» και λέω αγανακτισμένα αλλά σιγά, γέρνοντας πίσω στην πλάτη της πολυθρόνας, ένα μακρόσυρτο

«άντε πάλι…».

Η μικρή επιταχύνει το βήμα της, με πλησιάζει, έρχεται δίπλα μου, βάζει το χέρι στη μέση της, με κοιτάζει στα μάτια κι αιφνιδιάζομαι όταν ακούω να μου λέει νευριασμένη:

«Τι άντε πάλι; Γιατί ξαναήρθα; Δεν νομίζω να σας ξαναενόχλησα».

Το βλέμμα μου μαγνητίζεται από το σκούρο του δέρματός της, την δύναμη των ματιών της, τον τρόπο που ο καρπός της ακουμπά στην μέση της, τον τσαμπουκά της φωνής της, το θάρρος της να διεκδικήσει, να υπερασπιστεί την αδικία που νιώθει εναντίον της.

Με εντυπωσιάζει. Τα χάνω. Στην αρχή δεν μιλάω, άλλωστε τι να πω, μόνο χάνομαι στα μελιά της μάτια και στα ανακατεμένα μαλλιά. Και μετά στην χαμένη της παιδικότητα. Μένω εκεί. Και φέρομαι παιδικά, κάτι που δεν έκανε εκείνη.

«Δεν το είπα για σένα, συζητούσα», της λέω προσπαθώντας να απολογηθώ.

«Αφού το είπες μόλις με είδες να έρχομαι», μου ξαναλέει αγριεμένα.

«Όχι, δεν σε πρόσεξα, απλά συζητούσα», εξακολουθώ να ανιχνεύω δικαιολογίες, χωρίς να ελέγχω το γιατί. Νιώθω ένοχη ξαφνικά και εκπλήσσομαι που έχω μπει σε αυτή την θέση.

«Ε, τότε συγγνώμη για την συμπεριφορά μου. Συγγνώμη αν σας ενόχλησα ή σας διέκοψα από την κουβέντα σας. Να σας προσφέρω κι ένα λουλούδι, σας το χαρίζω. Και πάλι με συγχωρείτε, αν δεν το είπατε για μένα», το μουτράκι της γλυκαίνει, γίνεται πάλι παιδί, αφήνει την γαρδένια στο τραπέζι.

«Πως σε λένε;» την ρωτάω. Έχω κολλήσει στον τρόπο της. Στην τσαχπινιά, στην διαχείριση των προτάσεων σε συνδυασμό με τις συσπάσεις του προσώπου της και τις κινήσεις των χεριών της.

«Σαμπρίνα».

«Υπέροχο όνομα. Είσαι πολύ έξυπνη Σαμπρίνα», το έλεγα και το εννοούσα κι ας μην το ήξερε.

«Κι εσύ είσαι πολύ όμορφη. Και ο άντρας σου. Είναι πολύ όμορφος. Αλλά κάτι θα κάνει και για μένα». Του κλείνει το μάτι. «Εγώ είμαι Παρθένος, εσύ τι είσαι;» με ρωτάει. Μάλλον έχει μάθει καλά το παιχνίδι του να κερδίζει την συμπάθεια.

«Κι εγώ» της απαντάω. Χαμογελάει αυθόρμητα. Σβήνει για στιγμές από τα μάτια της το επιτηδευμένο.

«Κι εσύ τι είσαι;» απευθύνεται στον φίλο μου. «Άσε μην πεις θα το βρω. Είσαι… Λέων, είσαι…Ταύρος, είσαι…» κάνει πως σκέφτεται όσο εκείνος της απαντάει επίτηδες αρνητικά.

Γυρίζω κρυφά το κεφάλι μου, συνωμοτικά και της σχηματίζω με τα χείλια μου «παρθένος». Χωρίς να στρέψει το βλέμμα της καθόλου για να μην την καταλάβει, με περισσή πονηριά κι ευστροφία, χωρίς καμία έκφραση στο πρόσωπό της που θα πρόδιδε την απρόσμενη παρέμβασή μου, τον κοιτάζει και του λέει «μμμ, είσαι κι εσύ Παρθένος;»

Ο φίλος μου ενθουσιάζεται και η Σαμπρίνα χαίρεται με την αντίδρασή του, αλλά και την δική μου και συνεχίζει να έρχεται κοντά μου, τώρα με ακουμπάει. Η αίσθηση μιας πρόσκαιρης εμπιστοσύνης ίσως, ποιος ξέρει.

Αυτά τα υπέροχα παιδικά μάτια που έχασαν κάθε αθωότητα, τόσο ώστε να σε διαπερνά η διαπίστωση ότι μεγάλωσαν απότομα, με αγγίζουν μέχρι το τελευταίο μου κύτταρο. Ίσως να φταίει που είναι καλοκαίρι και οι ψυχές αγναντεύουν στο βαθύ των ματιών, ίσως πάλι να φταίει το φως του Παρθενώνα που διώχνει των σκιών το γκρίζο, ίσως πάλι να έχει δίκιο η εκπληκτική Βιτάλη και να φταίνε τα φεγγάρια. Λίγη σημασία έχει.

«Α, είσαι φοβερή» της λέει, ενώ την κολακεύει κι εκείνη ισιώνει την φούστα της μηχανικά.

«Είδες πόσο χαζοί είναι οι άντρες; Πόσο εύκολα μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε;» την πειράζω, ενώ της κλείνω το μάτι.

Γελάει δυνατά. «Ουου, τους περισσότερους» μου λέει με νόημα.

Της βάζει στο χέρι ένα καλό φιλοδώρημα.

Στόχος επιτεύχθει.

«Καλά ε; Είσαι τρομερός». Σχεδόν χοροπηδάει. Κοιτάζει γύρω-γύρω, το βάζει στην τσέπη της και μου φωνάζει καθώς φεύγει «να τον ακούς ε; ξέρει καλά αυτός τι κάνει, έχει καλό χέρι».

Η φαρδιά φούστα της μπλέκεται στο καλλίγραμμο παιδικό κορμάκι της. Βαλθήκαμε να την χαζεύουμε. Δεν ήθελα να την αφήσω να φύγει. Με αφόπλισε.

Δεν ξέρω αν ήταν καλή «μαθήτρια-πωλήτρια», ώστε να κερδίζει εύκολα κι ανώδυνα τον στόχο της ή αν ήταν η ευστροφία της και η ανάγκη της να πλησιάσει, ν’ αντεπεξέλθει, να τελειώνει το συντομότερο, αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει, ή και τα δύο μαζί. Εκείνο που ξέρω είναι ότι δυο τσιγγάνικα μάτια αγριεμένα που απόψε μου ζήτησαν το λόγο για το άντε πάλι μου, με μάγεψαν.

Άραγε, θα της χαρίσει ποτέ κάποιος μια γαρδένια με τρόπο
που να κάνει την ψυχή της να γελάει;

Αυτό σκεφτόμουν, καθώς τα δάχτυλά μου ψηλαφούσαν τα λευκά πέταλα της ταλαιπωρημένης γαρδένιας και η επιβολή της σιωπής των ματιών μας, φανέρωσε αμέσως την κυριαρχία του λόγου της μελαχρινής Σαμπρίνας, που συνέχισε να τριγυρνά στα τραπέζια της απέναντι καφετέριας.